Deze vraag stel ik mezelf vaak.

Mijn referentiekader is mijn eigen jeugd. Ik kijk naar een foto van mezelf als meisje. Hypergevoelig voor alles om me heen. Ik observeerde en voelde. Maar ik begreep niet alles wat ik ervoer.

Klein kindje

Nog onbewust van het feit dat mijn ouders ook ergens vandaan kwamen. Ook een klein kindje zijn geweest. Ook een geschiedenis hebben die ze heeft gevormd. Ik snapte nog niet goed waar hun gedragingen vandaan kwamen.

Toen ik meer inzicht kreeg in mezelf en van verbanden, zette ik me grondig af. Verweet ze van alles. Was boos en wilde een tijdje zelfs niets meer van ze weten. Ik begreep delen, maar gezien vanuit mijn eigen perspectief. Niet vanuit dat van hen. 

‘Iedereen heeft zijn eigen werkelijkheid, een eigen kaart. Je reageert niet op de werkelijkheid, maar op jouw beeld daarvan.’ (Alfred Korzybski, 1879-1950)

Dit besef maakt mild naar alle mensen om je heen. Zonder oordeel luisteren en kijken en verbinden.

De boosheid voorbij.

Mijn ouders zijn er nog. Twee bijzondere mensen. Waar ik stukjes van mezelf in herken. Veel ook niet. Dat is goed. Ik ben van mezelf, ik heb andere ervaringen opgedaan, die mij hebben gevormd. We zijn verbonden. Door ons familiesysteem dat ver teruggaat in de tijd. Ik ben er een onderdeel van.  

Zie mij.

En nog steeds ben ik hun dochtertje en kan ik bij ze terecht. Ik laat het weer toe. Veel jaren schreeuwde het in mij: pap, mam, zie mij. Kijk naar wat ik kan. Kijk hoe sterk ik ben en wat ik allemaal heb doorstaan en wat ik heb bereikt! Zien jullie het? Ik dacht dat dat niet zo was. Dat ze me alleen maar dwars, eigenwijs vonden.

Het beste.

Het tegendeel is waar. Gister nog, door de telefoon vertelden ze me hoe trots ze op me zijn en hoe dapper ze me vinden. En me alle geluk op de wereld gunnen. Ik weet: ze houden van mij. Hebben mijn hele leven, door alle fases meegeleefd. En waar ik het toeliet hebben ze voor me gezorgd. Op de achtergrond zijn ze er altijd.

Papa en mama, jullie doen het goed als ouders en ik houd vreselijk veel van jullie. Jullie doen en deden wat het beste is dat jullie konden en kunnen. Blijf nog lang hier bij ons.