Een oude meneer loopt voor mijn raam langsterwijl ik mijn computer open en even naar buiten kijk. Hij steekt de weg over. Zijn hond loopt sjokkend achter hem aan. Ik kijk hem na. Verder is het stil op straat, terwijl het al half twee in de middag is.

In de achtertuin hoor ik een jonge moeder met haar zoontje
spelen. Haar tweede kindje is een paar weken terug geboren. Er mag niemand bij
het kindje komen om hem welkom te heten met een zachte kus op zijn bolletje.

Mijn oudste wordt volgende week 18 jaar. Een groots moment. We vieren het anders dan
we hadden gepland. ‘Geeft niet mam, alles ligt stil, komt wel. ‘

Sommige mensen zijn huiverig

Het overbekende, uitgesleten en soms onbewust geworden paadje dat altijd gelopen is, bestaat voor nu niet meer.

En nieuwe routes kiezen voelt nog ongemakkelijk. Het maakt dat er (soms ongewild) bewust mag worden gezocht. Er wordt door veel mensen keihard geknokt om bedrijven overeind te houden en om anderen te helpen, terwijl anderen wel heel graag zouden willen, maar voor nu geen werk hebben.

Ik zie wendbaarheid en nieuwe manieren van leven ontstaan

En terwijl deze bijzondere tijd ons dwingt, vraag ik mij af
hoeveel mensen de verbinding met zichzelf terugvinden. Die het mooie kindje dat
ze ooit waren(en dat nog altijd in ze zit), weer meer laten meedoen.

Zouden ze nu dan ook beginnen met dat boek te schrijven dat al
jaren door hun hoofd zweeft? En pakken ze de gitaar van zolder met de al
langgeleden aangeschafte lesboekjes en zetten ze deze keer door? Hoe prachtig
zou het zijn als er nu ruimte wordt gemaakt voor het volgen van verlangens. Waar
gaat nog meer het roer om? 

De buitenkant is naar een andere plaats geschoven

Ik zie kwetsbaarheid naar voren komen. Dan bedoel ik met kwetsbaarheid, dat je open bent, gevoeligheid durft te tonen, het ontbreken van een afweermechanisme.

Dat kind in jou weet je haarfijn te vertellen wat je behoeften zijn, wat je fijn vindt,
waar je bang voor bent. Het weet wat wel en niet bij je past. Het laat het je
weten door blijdschap, nervositeit, schrik, je klein voelen, een brok in je
keel, opluchting, plezier. Dat herken je.

De mate waarin we met onze kwetsbaarheid in verbinding
staan, bepaalt ook de mate waarin we intimiteit kunnen ervaren. Het kindje in
jou laten zien, geeft toegang tot het hart, naar jezelf en naar anderen. Dat
maakt dat er echt contact is. Ik denk dat dat mooi is.