Van schilderen raak ik in een trance, dan vergeet ik waar ik ben en hoeveel tijd er verstrijkt. Ik zie niet hoe ik niet alleen olieverf op het doek smeer, maar ook op alles om me heen. Ik ben volledig ingezoomd.

En wanneer ik ontwaak uit deze diepe focus, zie ik pas wat ik heb gemaakt. Dan kan ik er vanaf een afstandje naar kijken. Vaak valt het licht me op in het werk. Zo ook bij het doekje hierboven. Het is niet groter dan 12 bij 15 cm. Toen ik het maakte, dacht ik niet na, het ontstond vanuit iets in mij en kwam door mijn vingers naar buiten. Ik was het me niet bewust. 

Ik kan genieten van het licht in het glaasje en op de limoen. Zonder donker zou het licht niet zo aanwezig zijn in mijn werk. Dus dat gebruik ik ook.

Metafoor.

Zonder de donkerte geen licht. Zonder ervaringen die nog niet gemakkelijk waren in het leven, geen euforie over geluk.

Als je te lang in het donker leeft en ingezoomd blijft op zwaarte, voelt het leven pittig aan. Er bewust een lichtje opzetten en er vanaf een afstand naar kijken geeft lucht.

Leren anders kijken. 

Je kunt leren hoe je anders kunt kijken naar lastige stukken uit je leven en hoe je het óók kunt ervaren. Je kunt je gedachten erover voorgoed draaien. En dan wordt iets dat nu nog donker is, licht en luchtig. 

De herinnering blijft, terwijl je gevoel hierover draait. Wat je erover denkt, krijgt een zachtere lading. Je kunt er dan met een mate van tederheid op terugkijken. Het beheerst je handelen niet langer. Het hoort bij jouw leven, het heeft je wijzer gemaakt. Nou, zoiets. Het heeft schoonheid in zich..